ფეხმძიმობა
|
აველ დაღლილი მარმარილოს თლილ კიბეებით - დარბაზში, სადაც ვისვენებდი ჯერ ისევ დილით; ორხიდეების მწყობრად იდგა მუქი შლეიფი განაზებულნი ჩემი ფერმკრთალ სულის სიკვდილით.
იდგა მდუმარე, მგლოვიარე და დასევდილი. ოჰ! იგი აქ წევს აბრეშუმის თეთრი ტალღებით... ამ ყვავილებში დავასვენე ჯერ ისევ დილით.
შავი გედივით მაღლა იდგა კუბო პირქუში! დაქვრივებული ოთახები ჩუმად სტიროდნენ, ჯერ ისევ გუშინ რომ ხარობდნენ, ჯერ ისევ გუშინ.
სამგლოვიარო დოლბანდებად რომ ჩამოვარდა; გადაეფარა იმის თვალთა უსივრცო ღამეს და არასდროს არ აიხდება ხელახლა ფარდა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
