მთარგმნელი: ლელა სამნიაშვილი
დასაძინებლად
მარტო დარჩა დარაბებით დახშულ ოთახში,
რომელშიც სხივი მაინც აღწევდა
და რაფაზე, იატაკზე გადადიოდა;
თვითონ კი იყო საიმედოდ გამოკეტილი
სევდაში და მარტოობაში.
თავის ცხოვრებას გადაავლო თვალი - უღრან ტყეს,
და იგრძნო: მუდამ სევდიანი იქნება ასე
გამომწყვდეული მრგვალ, პაწია თავისქალაში,
დატყვევებული მფეთქავსა და იდუმალ გულში;
მისი ცხოვრება გზად გაიფენს
მარტოობით სავსე სტრიქონებს.
დაკარგულია.
და იგრძნო, რომ ერთმანეთისთვის
უცხო არის მუდამ - ორი ადამიანი,
რომ ეს ორნი ვერასოდეს ვერ ახერხებენ
სიახლოვეს ერთმანეთისას;
რომ დედების ბნელ საშოებში ჩაკეტილები
ისე მოვდივართ, დედის სახეც კი არ გვინახავს;
და მივენდობით უცხო მკლავებს
და არსებობის სატუსაღო გვებღაუჭება;
და არასოდეს ვცდილობთ მისგან თავის დაღწევას
და სულ ერთია ვისი მკლავები გვეხვევა,
ვისი ბაგე გვკოცნის,
ვისი გული გვათბობს… არასდროს,
არასოდეს აღარ ვცდილობთ თავის დაღწევას.
















