თომას ვულფი - იუჯ­ი­ნი

მთარგმნელი: ლე­ლა სამ­ნი­აშ­ვილ­ი

და­სა­ძი­ნებ­ლად

მარ­ტო დარ­ჩა და­რა­ბე­ბით დახ­შულ ოთ­ახ­ში,

რო­მელ­შიც სხი­ვი მა­ინც აღ­წევ­და

და რა­ფა­ზე, იატ­აკ­ზე გა­და­დი­ო­და;

თვი­თონ კი იყო სა­ი­მე­დოდ გა­მო­კე­ტი­ლი

სევ­და­ში და მარ­ტო­ო­ბა­ში.

თა­ვის ცხოვ­რე­ბას გა­და­ავ­ლო თვა­ლი - უღ­რან ტყეს,

და იგრ­ძ­ნო: მუ­დამ სევ­დი­ა­ნი იქ­ნე­ბა ასე

გა­მომ­წყ­ვ­დე­უ­ლი მრგვალ, პა­წია თა­ვის­ქა­ლა­ში,

დატყ­ვე­ვე­ბუ­ლი მფეთ­ქავ­სა და იდ­უ­მალ გულ­ში;

მი­სი ცხოვ­რე­ბა გზად გა­ი­ფენს

მარ­ტო­ო­ბით სავ­სე სტრი­ქო­ნებს.

და­კარ­გუ­ლია.

და იგრ­ძ­ნო, რომ ერთ­მა­ნე­თის­თ­ვის

უც­ხო არ­ის მუ­დამ - ორი ად­ა­მი­ა­ნი,

რომ ეს ორ­ნი ვე­რა­სო­დეს ვერ ახ­ერ­ხე­ბენ

სი­ახ­ლო­ვეს ერთ­მა­ნე­თი­სას;

რომ დე­დე­ბის ბნელ სა­შო­ებ­ში ჩა­კე­ტი­ლე­ბი

ისე მოვ­დი­ვართ, დე­დის სა­ხეც კი არ გვი­ნა­ხავს;

და მი­ვენ­დო­ბით უც­ხო მკლა­ვებს

და არ­სე­ბო­ბის სა­ტუ­სა­ღო გვებღა­უ­ჭე­ბა;

და არ­ა­სო­დეს ვცდი­ლობთ მის­გან თა­ვის დაღ­წე­ვას

და სულ ერ­თია ვი­სი მკლა­ვე­ბი გვეხ­ვე­ვა,

ვი­სი ბა­გე გვკოც­ნის,

ვი­სი გუ­ლი გვათ­ბობს… არ­ას­დ­როს,

არ­ა­სო­დეს აღ­არ ვცდი­ლობთ თა­ვის დაღ­წე­ვას.