გრიგოლ რობაქიძე - აკაკის ქნარი

სიკვდილის წინეთ, ამბობენ, აჭიკჭიკდება გედიო

და ტკბილ ჰანგებში იმარხვის მისი არსების ბედიო.

უცნაურია გალობა პირველ და უკანასკნელი,

აქ იხატება ცის სივრცე აქვე ისახვის ქვესკნელი.

ორაზროვანი, ორ კილო ერთი ხმით გამომეტყველი;

შემოქმედების ქებაა; ცისა და ქვეყნის შემკვრელი.

საამქვეყნო ზარია, საიმქვეყნო ზევსური.

გედო, შეგნატრი შენს ჭიკჭიკს შენგვარ სიკვდილსაც მეც ვსურვი…