მანანა ჩიტიშვილი - კაი ყმის ხელით ვკვდებოდი

ლომისით ბინდი ჩამოდის,

ლეშზე ხარობენ აფთრები,

არ ჩამოჰყვები ბნელ ღამეს,

მალვით არ ჩამისაფრდები.

და როცა მუხრანის ველზე

მთვარე შავ ჩრდილებს დამაყრის,

გულდაგულ გადამიდგები

მოყმე პირბადრი, ამაყი.

ორნივ ლაღნი და უკადრნი

სახელით, ციხე-ქავითა,

ცა წითდა ჩემი ფრანგულით,

შენ დამასწარი წამითა.

მთვარე გორს უკან ჩავიდა,

მეც ვილეოდი, ვდნებოდი,

გულს მაინც მადგა ნათელი -

კაის ყმის ხელით ვკვდებოდი.

და ბოლო ამოქშენამდი

სული გათენდა, ამზევდა,

ავიწიე და... გაკოცე

ჩემგან გაჩეხილ მხარზედა.