აკაკი წერეთელი - ზარი

დავბერდი, სახე დამეჭკნო,

ჯან-ღონე გამომელია;

გრძნობა, გონება დამაკლდა,

სიცოცხლე საეჭველია.

შავი სამარე მიმელის.

გაუხაროდეს ჭიასა!

საფლავზე ააყვავებენ

სხვებისთვის ვარდს და იასა!

ეს წუთიერი ცხოვრება

მოტყუებაა თვალისა. -

დღეის-დღის ტანჯვის ატანა

ცრუ იმედია ხვალისა!

სამოთხე, სასუფეველი,

სატკბილ-ოცნებო, გულშია

და უკვდავება მარადი

მხოლოდღა სიყვარულშია!

ეს ვიცი, მაგრამ დავბერდი...

ამებნა გზა და კვალი მე

და სიყვარულიც გამიქრა,

დაკჰკარგე იდეალი მე!..