იოსებ გრიშაშვილი - აცივდა

აცივდა ნაცრისფრად, ნაცრისფრად აცივდა,

უხუცეს ჭადრის ხეს ფოთლები დასცვივდა;

ხავერდის მწვანე ყდა გადასძვრა ტყის კარავს,

აწ თოვლი შებუმბლავს, აწ, თოვლი დაფარავს.

და მთვარეც ისეა მკრთალი, მილეული,

ვით ქალი... (როგორ ვთქვა?) ვით ქალი სნეული.

აცივდა ჩემს სულშიც, ჩემს სულშიც აცივდა,

ცრემლები დამემტვრა და მინად დამცვივდა.

ჩემს ლექსებს მხიარულს, ჩემს ნაფიქრს და ნაგრძნობს

აწ სევდა დაფურცლავს, აწ სევდა დააჭკნობს.

და სატრფოც ისეა მკრთალი, მილეული,

ვით მთვარე... (როგორ ვთქვა?) ვით მთვარე სნეული.