თენგიზ სვანაძე - უკომპრომისო სტრიქონები

სიკვდილია ჩემი საესავი,

მე უბედურს მერგო ეს რა ხვედრი?!

გულს მიძიძგნის დრო - უძღები სვავი,

ღმერთო, დროზე წამიყვანე, გვედრი!

მომიტანა ჟამმა ეს რა ყოფა? -

ვეწირები განაწამებ ლოდინს...

სულგაყიდულ კაცთა შორის ყოფნას,

მირჩევნია, გულზე მედოს ლოდი!

მკერდს დაირტყით თანაგრძნობის მჯიღი,

ვიდრე დაჭკნა ვარდი, სულში რგული...

კაცის ცრემლი ნუთუ არად გიღირთ,

რა ეშმაკმა გაგიცივათ გული!

ლექსებს ჩემსას დრო შემოინახავს

კაცი ავობს, დრო არ არის ავი?!

რა ხანია შვებად ველი ლახვარს, -

ქრისტიანმა ვერ მოვიკალ თავი.

მწუხრისაგან გული ვერ გავბანე,

ვაწებ ცრემლში კალამს და თქმას ვბედავ, -

გულბოროტი, მატყუარა, მავნე

ვერ შევიქმენ და მეტირა დედაც!

იგი ტყუის, გონის მიღმა ვინც ბჭობს,

ზნეკეთილი კაცი დარდის ტყვეა...

გაძაღლებულ ამგვარ ყოფას მიჯობს,

დავიხალო გულს ბერდენკის ტყვია!

"შავფიქროსანს" რაღა უნდა მკითხოთ,

სიცოცხლეში დავალ გარდაცვლილი!

ბერიკაცი, მარტოსული ვითხოვ

ჩემსას, - ხომ ვარ მეც ამ ქვეყნის შვილი.

სიბერის ჟამს ეს მელოდა ნუთუ?

სამართალი აღასრულე, ღმერთო!

პარლამენტის "ვერდიქტს" ველი, გუნდურს,

დაადევით სიკვდილს ჩემსას "ვეტო"!