მარი თინაშვილი - გუშინ უშენობას ჩემში ვაგროვებდი...

გუშინ უშენობას ჩემში ვაგროვებდი,

დღეს კი შენს გარეშე სუნთქვაც გამიჭირდა.

მღრღნიდა მარტოობა, მაგრამ არ მოვედი,

ალბათ მელოდი და ცოტა გაგიკვირდა.

რომ გზა ჩაგიხერგე გრძნობაარეულმა

სადღაც, ფიქრის მიღმა უკვე მემარცვლები,

სისხლი მოიბანა ღამემ მთვარეულმა

შენ კი უცოდველი - მკვლელად მესახები.

ბაგეს გისერავდა სისხლი ალისფერი,

კოცნით გაშორებდი ცოდვებს გამთენია,

მზერა მომაჩეჩე, ცოტა დავიბენი

ტუჩის კუთხესთან კი ბზარიც გამჩენია.

ყელთან დამიტოვე ფრთხილი ნაკვალევი,

დრომ კი ეს შეხება წარსულს უსახსოვრა,

სადღაც წაიშალნენ ჩემი კონტურები

განცდაც აღარ შემრჩა, უკვე უსახო ვარ.

დღეს კი კართან მიცდის ისევ უშენობა,

ვფიქრობ, მასპინძელი ცუდი გამოვდივარ,

შენი არსებობა არის უღმერთობა,

მე კი გოლგოთაზე ნებით ამოვდივარ.