ფეხმძიმობა
|
ჭიანჭველა ჭიანჭველებს სარდლობს: "ავიღებო აგე, იმ ბორცვს, - ნატრობს, - ძალი შემწევს, მკლავში სისხლი მიდუღს, დავიპყრობო ჭიანჭველებს მწითურს.
დავლაშქრავო, თუ არა და, მოვრჩი!..“ მაგრამ დახე წითელ ბორცვზე ჩაჩქნებს! ის მწითური ჭიანჭველაც ჯარს ჰკრებს.
რაღაცნაირ ყვითელს ვხედავ დროშას! დავიპყრობო ჭიანჭველებს ყვითლებს. მერმე თეთრებს - მსუქნებსა და მდიდრებს.
მაგათ ერთი „ვაშაც“ შეაშინებს. ქვეყანაზე მე ვიქნები მარტოდ ჩემს ჭკუაზედ - მარტოდ, ფართოდ, სანდოდ!
შეესიენ ერთმანეთის სანგრებს. შეესიენ ნაოცნებარ ბორცვებს, „ჰკა მაგასო!“ - ერთმანეთი ხოცეს.
დაიხიეს, ლაშქრებს ჰკრებენ ახლებს. კვლავ მისცვივდნენ, ერთურთს ჭრიან ყელებს, გასთქრიალებს სისხლი ჭიანჭველებს…
ყანა-ყანა მოდიოდა გლეხი - (ოტროველავ! ღმერთმა შეგაჩვენა!) უცაბედად ბორცვს დაადგა ფეხი - აღარც ბორცვი! აღარც ჭიანჭველა! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მურმან ლებანიძის პოეზია |
