ნიკო გომელაური - ბედი

მაშინ მანახა მე ბედმა მკერდი,

როცა ნაწვალებ პოემას ვწერდი.

უთუოდ ჩემი ყოფილა ხვედრი

- გადამეკიდა ბოროტი მდედრი.

თუმცა, რაც ვთესე, სულ იმას ვკრეფდი,

ის მოვიძიე, რასაც ვეძებდი.

შენ, ბედო ჩემო, უკან რომ მდევდი,

რომ ამიღებდი - რად აღარ მდებდი?

ამიტაცებდი, მიმითვისებდი,

მერე სარკეზე მიმითითებდი.

კანი აღარ მაქვს თუმცა - ხავერდი,

თვალებში ხომ ჩანს, რომ არ დავბერდი.

ამას ვფიქრობდი და ლექსად ვწერდი.

იღიმებოდა სარკიდან ბედი.

მჩხვლეტდა მე გული, მტკიოდა გვერდი

- ჩემში ბოლოჯერ მღეროდა გედი.

ეს იყო ადრე (ვიხსენებ სევდით)

- ჩემო რითმებო, რა მწარედ მცემდით.

P.S. იღიმე, ბედო, მიღრენდე, მკბენდე,

ვწერ და ვწერ მაინც დღევანდელ დღემდე.