|
აივანის წინ, ჭიხვინებს რაში, გამოდის ვაჟი, და იმის მზერას კიდევ გონია, თუ ფანჯარაში მაღალ კოშკიდან პირიმზე ზვერავს;
მას, რაც სანუკველ ანდერძად დარჩა, რომ უმზერს მაღალ მთების მწვერვალებს, რომ ესიზმრება ზღვის ლურჯი ფარჩა.
ტირის მერცხალი მოწყვეტილ ბუდეს და უმზერს შორით ყანების ახლო ხავსიან ქოხის სხვენსა და ზღუდეს.
ხავერდის მოლზე კოკით გარება, მაგრამ ეწვია ნაცარქექია თეთრი ზამთარი, ტკბილი მთქნარება.
მოყვება სანამ ცეცხლი ენთება, დახურავს სარკმელს, გარეთ თოვს ბამბად და მაღალ კოშკში ჩაეყვინთება. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















