პაოლო იაშვილი - ზღაპარი

აივანის წინ, ჭიხვინებს რაში,

გამოდის ვაჟი, და იმის მზერას

კიდევ გონია, თუ ფანჯარაში

მაღალ კოშკიდან პირიმზე ზვერავს;

ვისრამიანის ზღაპრად ელვარებს

მას, რაც სანუკველ ანდერძად დარჩა,

რომ უმზერს მაღალ მთების მწვერვალებს,

რომ ესიზმრება ზღვის ლურჯი ფარჩა.

მაგრამ სიბერემ ხელი შეახო,

ტირის მერცხალი მოწყვეტილ ბუდეს

და უმზერს შორით ყანების ახლო

ხავსიან ქოხის სხვენსა და ზღუდეს.

განმარტოებულს ბევრჯერ უქია

ხავერდის მოლზე კოკით გარება,

მაგრამ ეწვია ნაცარქექია

თეთრი ზამთარი, ტკბილი მთქნარება.

ყარამანიანს საყვარელ ამბად

მოყვება სანამ ცეცხლი ენთება,

დახურავს სარკმელს, გარეთ თოვს ბამბად

და მაღალ კოშკში ჩაეყვინთება.