ფეხმძიმობა
|
მთარგმნელი: გივი გეგეჭკორი * * * * * * *
როცა მე მდორე მდინარეთა მივყევ დინებას, ვიგრძენ, მეგზური აღარ მყავდა და ვერც მოვძებნე, სამიზნოდ სამოსგანძარცული მებაგირენი გაეკრათ ველურ ინდიელებს ფერად ბოძებზე.
და ფლამანდური ჭირნახულის იმ მზიდავებში და როცა მიწყდა ჟრიამული, გავყევი ნაპირს და მდინარებას მინდობილი ქვევით დავეშვი.
ზღვას ვერაფერი და მოქცევის იდგა ხმაური; ასე მივქროდი! იმ კუნძულებს და იმ კიდეებს არ მოსწრებიათ ჯერ იმგვარი დღესასწაული.
მათამაშებდა საცობივით ზვირთის ალერსი, ამ ბრუნვას ერქვა უსასრულოდ მსხვერპლის წამება, ათ ღამეს კრთოდა გულგრილობა ჭრაქის თვალებში.
გვამში ჩამიდგა მწვანე ზვირთი თითქოს სისხლივით, ღვინის ნარწყევი გადარეცხა და ფრთა გაშალა, ღუზა მოგლიჯა, საჭეს ეცა და დამიმსხვრია.
და ვარსკვლავებით მოჭედილი მარადისობა იმზირებოდა და ქცეული უძღებ სამარედ ხანდახან ცხედარს, ჩაფიქრებულს, ზევით ესროდა.
დღის ნელი რიტმი და კაშკაში, და ვით უღვინოდ დათრობა ანდა უსაზღვრობა ჩვენი ქნარების, გამწარებული სიყვარულის ვიგრძენ დუღილი!
ელვა, და ზვირთი რომ ღრიალებს, ვნახე საღამო - აღტაცებული ფრთის მოქნევა ლურჯი მტრედების, - რაც ადამიანს ესიზმრება დაუსაბამოდ!
იისფერ ზოლად დაფენილი ენთო დასავლით, ანტიურ დრამის მსახიობთა მსგავსი ტალღები იგრაგნებოდნენ ზღვის კიდესთან შავ ფარდასავით!
და მიკოცნიდა ზურმუხტისფერ მწუხრში ბაგეებს, ზღვის გაღვიძება დავინახე ჯერარნახული, ლურჯის და ყვითლის ფოსფორული აციაგება!
საქონლის ჯოგი, ზღვა ბღავილით ისე მიტევდა, ვინ იფიქრებდა, რომ შეძლებდა დღეს ღვთისმშობელი აღმუვლებული ოკეანის კვლავ დამშვიდებას!
ავაზას მზერას, მე ყვავილებს რომ შევადარე! ზღვის ჰორიზონტზე, ჭაობისფერ ზვირთის ჯოგებზე გადაიჭიმა ცისარტყელა, როგორც სადავე!
და ლელიანში აყროლება დამპალ ვეშაპთა. ბნელ ჯურღმულებში წყლის ჩაქცევის სანახაობა და ნიაღვრებში უცებ თვალწინ გადამეშალა!
იქ მეჩეჩებზე გახირული, ბალღამით სავსე და ბაღლინჯოთა გამოჭმული წყეული ყარდა, უზარმაზარი, წაქცეული ხეების მსგავსი!
ზღვის იმ ბაჯაღლოს, იმ მომღერალ ოქროსფერ თევზებს, ყვავილთა ქაფმა იავნანა უმღერა ზღვაში ჩემს გატაცებას არნახული ქარების ფრთებზე.
ტკბილი ქვითინი გამაგონა, რწევით დამღალა, მესროდა ჩრდილის ამობურცულ ყვითელ ყვავილებს და მე ქალივით დაჩოქილი ვიდეგ ამგვარად...
რეცხავდა ზვირთი აჟივლებულ ჩიტების სკორეს. ზღვის ბინადარნი ეშვებოდნენ ფსკერზე ქვებივით. ჩემს ნაკვალევზე აქაფებდნენ ამღვრეულ მორევს!
და ყურეებში გახლართული, ჩემს ჩონჩხს ღრიალით მთვრალ ოკეანეს ვერასოდეს გამოსტაცებდნენ ვერც ალბათ ჰანზის ხომალდები იალქნიანი.
და კედელივით მივარღვევდი და მივდიოდი, ცა მეწამული მირონცხებულ მოლექსეთათვის ლაჟვარდის დუჟით და მზის ხავსით იყო დიადი.
და გახელებულ ცხენთევზების მახლდა ამალა, ასე მივქროდი და ივლისი კომბლით ანგრევდა ცხელ და ძაბრივით გადმომხობილ ზეცის კამარას.
ბეჰემოტები, ცივ ზვირთებში რომ ინებივრეს. ქსოვდა მალსტრემი მარადიულ ლურჯ უძრაობას და ჩემი ფიქრი კვლავ ევროპის მისწვდა ჯებირებს!
ცის დარბაზები, ფრინველები სადაც სახლობდნენ! მომავლის ძალას - ოქროს ჩიტებს ღამე ვერაგი ალბათ იქ მალავს, იქ იძინებს, მის სიახლოვეს!
და გულშემზარავს, მზეს მცხუნვარეს, მთვარეს საშინელს, ვარ სიყვარულით უსასოო, დე, დამიმსხვრიოს ზღვამ ხერხემალი და ახლავე დამნთქას ზღვაშივე!
როცა მზე წითლად ჩამავალი ღებავს დასავლეთს, გემს უშვებს ბიჭი, ნაღვლიანი და უნუგეშო, აფარფატებულს გაზაფხულის პეპელასავით.
როდესაც მზერა პონტონების ასე ახლოა, არ შემიძლია გამოვუდგე ბამბის მტვირთავებს და არც დროშების ავიტანო ის ქედმაღლობა.
მთარგმნელი: პაოლო იაშვილი * * * * * * *
როცა უვნებო მდინარეებს გადავდიოდი აღარ მათრევდენ, ამას ვგრძნობდი, მძიმე გიდები: იღებდენ მიზნათ მათ მყვირალა წითელკანები, და ტიტველ ტანებს მიაკრავდენ ფერად სვეტებზე.
მიმქონდა ქერი, ფლამანდიის ინგლისის ბამბა, როცა გიდებთან ერთად გაჰქრა დიდი ხმაური, მდინარეები მე მაძლევდნენ მგზავრობის ნებას.
რომელიც იყო ყრუ ვით ტვინი პატარა ბავშის - მივქროდი!.. მიწა, კუნძულები დაშორებული აღარა გრძნობდენ აურზაურს გაჩირაღდნებულს.
ნაფოტზე მჩალტე ათი ღამე ტალღებზე ვხტოდი, რომელთაც ჰქვიათ მარად მსხვერპლთა მაგორებელნი და არ მწყდებოდა გული კანდლის სულელ თვალებზე.
ისე მატკბობდა მწვანე წყალით ტანის ავსება. მან ჩამომრეცხა სქელი, ლურჯი ღვინის წვეთები, ჩამომაცალა მინარწყევი, საჭე გასტეხა.
რომელიც არის განიერი და დავარსკლული, რომელიც ყლაპავს მწვანე ლაჟვარდს, რომელიც ხშირად ჩაფიქრებულად იძირება მკრთალი მცურავი.
ქერა დღის შუქში გაგიჟება და ნელი რიტმი, უფრო მაგარი ალკოჰოლზე, ლირებზე ფართო, საცა დუღდება სიყვარულის მწარე ამბოხი.
აფეთქებული დილა თითქოს გუნდი მტრედების, საღამოები… მე მინახავს ხანდისხან ისიც, რაც ადამიანს ესიზმროდა თითქოს ნახულად.
იისფერ სხივის ხმელ ჩონჩხებით რომ ანათებდა, ტალღებს, რომ ჰგავდენ აქტიორებს უძველეს დრამის, რომელნიც ფართოთ აგორებდენ ფარდების ცახცახს.
კოცნებს ველოდი ზღვის თვალებს რომ ეშურებიან. მე ვოცნებობდი სხვა წვენების ადუღებაზე ხმიან ფოსფორის ყვითლად-ცისფრად გაღვიძებისთვის.
მიაბღავლებდა ვით საძროხე ისტერიული, და არ ვფიქრობდი რომ მფრინავი ფეხი მარიის სადავეს მოსდევს დაუსვრეტელ ოკეანეებს.
აფთრების თვალთა ფერებს ვრევდი ცისარტყელებში, რომელნიც იყვნენ აღვირებათ გადაჭიმულნი ზღვების კიდიდან რუხ და მწვანე ფერის ჯოგებზე.
რომლის ლაქაშშიც ლპება მთელი ლებიაფანი, გაჩუმების დროს გადმოვარდნა ნიაღვარების, და უფსკრულებში სივრცის ავი გადახეთქება.
და გახირება საზიზღარი სრუტის ფსკერებზე, სადაც გველები დაძიძგულნი ბაღლინჯოებით შავი სურნელით მახინჯ ხეებს ეხუტებიან.
ოქროს თევზები, მომღერალი ოქროს თევზები… მე გამგზავრებას მილოცავდენ ყვითელ ქაფები უცხო ქარები მამზადებდენ მე გასაფრენად.
რომლის ქვითინი ატკბილებდა ჩემს ქანაობას, ყვითელ ლაყუჩა ღამის ვარდებს მე მთავაზობდა. და მე ვრჩებოდი როგორც ქალი დაჩოქებული.
და განავალი თეთრთვალა და მკივან ჩიტების, მაშინ ჩემს ლარტყებს ეტმასნოდენ თავის მკვლელები და მიდიოდენ სამუდამოთ დასაძინებლად.
გადაგდებული უფრინველო ეთერში ქარით, რომლის გაბერილ ჩონჩხს ნაპირზე ვერ გაათრევენ მონიტორები და განზეის მენაოსნები.
მე გამრღვეველი ნათელ ზეცის, როგორც კედელის, რომელსაც დააქვს საწუწკარი პოეტებისთვის, სირსვილი მზისა ქაფიანი დუჟი ლაჟვარდის.
გიჟი ფიცარი შემორტყმული ბეგემოტებით, როცა ივლისი კეტის დარტყმით ცას აიძულებს, რომ ჩამოინგრეს მოვარვარე თავის ძაბრებით.
როცა სქელ მალშტრამს ამაკებდა გიპოპოტამი; უძრავ სივრცეში ხეტიალას - მე მეცოდება ევროპა თავის შეღობილი ნავთსადგურებით.
მათი გიჟი ცა გახსნილია მოცურავისთვის: იქნებ აქ გძინავს, ჩათრეული ხარ ამ ბნელეთში, მომავლის ღონე: მილიონი ოქროს ჩიტების.
ყოველი მთვარე სასტიკია, ყველა მზე მწარე! ბასრ სიყვარულის ჯადოსნობით ვარ გავსებული, ო, დაილეწოს ჩემი ანძა, ჩავძირო ზღვაში!
ცივი ან შავი, რომელშიაც სურნელ საღამოს, პატარა ბავში, მოხრილი და კაეშნით სავსე, სათამაშო ნავს გადაუშვებს, როგორც პეპელას.
რომ შევაჩერო რბენა ბამბით სავსე გემების, დროშების, ცეცხლთა ვიგრძნო ძალა და მგზავრად დავრჩე როს პონტონების საშინელი მზერა მანათებს.
მთარგმნელი: დავით წერედიანი * * * * * * *
როცა დინებამ უწადინომ დამძალა ნელა, ვიგრძენ, მჭაპნელნი გამომხსნოდნენ, ბაგირი მიშვებს: წითელკანიანთ, ხმაგამყივართ, წაესხათ ყველა, სამიზნეებად ჭრელ სვეტებზე ლურსმავდნენ შიშვლებს.
ფლანდრიულ ხორბალს თუ ინგლისურ ფართალს და ფურთალს, და ვიდრე სისხლად გაღმოსული ჩაყივლდა ბრაზი, მდინარეს დავყევ, გზა მიტია, საითაც მსურდა.
ახლა მივსრბოდი! ღვარცოფების იდგა აღლუმი! ნახევარკუნძულს, ხმელეთისგან მომწყდარს კივილით, ჯერ არ უნახავს ზარ-ზეიმი ასე წარღვნული.
კორპივით მჩატე მივცეკვავდი ტალღებზე ცერად, გიგვემე სრული ათი ღამე სამსხვერპლო გვემით, უკუნს მივკარგე შუქურების ყეყეჩი მზერა!
ჩემს ფიჭვის ტანში წყალი შესხლტა მწვანე, თვალჭრელი, ნადორბლ-ნარწყევიც, ლურჯი კვალიც, ლაქები ღვინის, მირეცხ-მორეცხა, მიმოფანტა ღუზა-საჭენი.
ჟრიალს რომ ივლებს ვარსკვლავებით ნადედებ რძეთა, ლაჟვარდებს მიხვრეპს და ფერმიხდილს მიარწევს ნადავლს, დაბლა, ფსკერისკენ გზადმიმავალ ფიქრიან ცხედარს.
და მისი ბორგნა-ბოდებანი, რიტმები მდორე, ბანგზე მბანგველნი და თქვენეულ ქნარებზე ვრცელნი, მლაშეს, ოქროვანს, სიყვარულის ბრუნავენ მორევს!
ქარბორბალები, დინებები, რიფთა საფრები, გარიჟრაჟების, მიმწუხრების ფეთქვა მტრედებად, მოუხილველი და კაცთაგან ზღვად ნაზღაპრევი!
ოდნავ არხევდა სქლად შენივთულ იისფერ სამანს, და გარს ტალღები, თითქოს ქორო, თალხი ქორედი, მოზრიალენი სახიობდნენ ძველთაძველ დრამას!
ზღვის თვალზე კოცნად ზეამოწვდილ სავსემთვარობებს, წვენთა წრებრუნვას, არნახული დვრიტების დენას ყვითლად და ცისფრად გაღვიძებულს ფოსფორს მგალობელს!
ბრაგებს მიმწყდარნი ისტერიულს ჰგავდნენ ნახირებს, რას ვიფიქრებდი, მარიამთა მბრწყინავნი ფერხნი ოკეანეებს თუ დადრეკდნენ ჩიჩვირდახრილებს!
თვალებს - ყვავილში არეულებს - კაცისფერ ჯიქთა, ირგვლივ, ცით ცამდე, ხვასტაგები მოხასხასენი, ცისარტყელების დაჭიმული ღვედები შვიდფა!
ლევიათანის ჩახრწნილიყო ლერწმებში ლეში! ზღვის სიმშვიდეზე ვნახე ზათქი, ცათა დამძვრელი, თვალსაწიერთა ჩამორღვევა უფსკრულზე თქეშით!
ლიმანთა ჟანგი, მეჩეჩებით მზაფრავი წყალი შიგ - ბაღლინჯოსგან გამოხირხნილ ვეება გველთა, ხეყრილთა ხლართი, დაკრუნჩხული, ყომრალად მყრალი!
ცისფერ ჩქერებში ოქროს თევზებს, მგალობელ თევზებს! ყვავილის ქაფზე ვნანაობდი, გზები ფრთონავდნენ, ფრთას მხვევდა ქარი და მივქროდით ყვავილთა ტევრზე.
უნაზეს ქვითინს გამიფენდა მთრთოლვარე რიდედ, ჩრდილის ყვავილებს ამოშლიდა, ყვითლად დათრთვილულს და ვიდექ დიღხანს. მუხლმოყრილი ქალივით ვიდექ...
ლამის კუნძული, თვალჟღალთათვის, უძრავი ლამის, ვიხუნძლებოდი და გალეულ ხიდურებს შორის იწვა დამხრჩვალის თავუკუღმა შემძვრალი გვამი!
ავიკარგები უფრთოსნებო ეთერში ხვალით, ვისი კარკასიც მონიტორმა, ჰანზურმა ბრიგმა ფსკერიდან ვეღარ ამოკრიფოს, წყალთაგან მთვრალი,
დაისს მივჭრიდი, მეწამული კედლების ორწოხს, და ტანზე მესხა სასუსნავი კეთილ მგოსანთა, ნუგბარი მათი, მზის ქერცლი და ლაჟვარდის ლორწო,
შემლილი მორგვი, ზღვის ცხენების ესკორტით შავით, როდესაც ულტრამარინული ცხელი ცაბორბლის არმურს მოხეთქეს ივლისებმა ალხების ხვავი,
ბეჰემოთების მყვირალობა, მალსტრომი თქვირი, - ზომალდი, უძრავ სიცისფრეთა მარადი მრთველი, მაინც ევროპას, მის იმ ბებერ ჯებირებს ვტირი!
იხსნება გზა და ვარსკვლავ-ვარსკვლავ მიიკვალება: ეგებ უძირო მაგ ღამეში შეხიზნულს გძინავს, ო, მირიადო ოქროს ჩიტო, ფეთქვავ ხვალეთა!
ჰო, ყველა მთვარე - ცხროიანი, ყველა მზე - ცხარე! ტრფობის ბალღამით გარუმბული, უგონო-ქმნილი, ბარემ კილშივე გადავიფშვნა! დავინთქა ბარემ!
შავსა და ცივში, გავყურებდე ციაგთა კრთომას, და სევდით სავსე, ჩამუხლული ნაპირთან ბავშვი პეპლის ფარფატით მიმწუხრისკენ უშვებდეს ხომალდს.
კვლავ პალნის გზებზე ვერა ძალა ვერ გამამგზავრებს, სადაც გარს ალამ-ვიმპელები ზვაობენ მაღლით და პონტონები გაფეთებენ თვალებს საზარლებს. |
