ვალერიან გაფრინდაშვილი - თეთრი საცოლო

საფირონებს ატარებს

ჩემი თეთრი საცოლო.

აღტაცებით მადარებს

ამაყ კონკვისტადორებს,

ტრფობა რომ დავაცალო.

ნაზი როგორც მარაო,

ნაზი როგორც პეპელა,

ხშირად ამბობს - არაო,

ნეტა მანეტარაო,

თეთრად და უვნებელად.

ნორჩ ქალბატონს სწყურია

ჩემთან გასეირნება,

ვით მამიას გურია,

იგი უცნაურია -

დავდივართ ჯეირნებად.

ჰყავს კოლიბრი, ფინია,

თუთუყუში ხნიერი;

ფრინველს დაუჟინია,

რომ მე მიყვარს ფინია -

ვიღაცა მშვენიერი.

სატრფო არ ჩამიკონებს,

მაგრამ ცეცხლი მედება.

ჩემი ლექსის სტრიქონებს

იგი ახლა იგონებს -

და მეც მეიმედება.

კანკალებენ ჩადრებით

შეღამების ფერები;

მისთვის კოცნის კადრები,

და ჩვენც მოგვენატრება

თეთრი ჯვარისწერები.