|
სიკვდილსა და სიცოცხლეს ერთადერთი წამი ყოფს! იმ ერთადერთ ლამაზ წამს ცნობა უნდა, ძამიკო!
უნდა ძეგლიც ამიგონ, სახე გაღიმებული ნუ მექნება, ძამიკო!
პირს მაშინვე ცა მიყოფს... საფიქრალმა ამ ორმა მთლად გონება წამიღო...
ძირს - მისი მიწა მეგოს... თქვენი ყველა ტკივილი მარტო მე ერთს წამეღოს... |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















