ტარიელ ჭანტურია - სარკასტი სარკესთან

შე მსუბუქო, შე ცანცარავ, ღიმილის და სარკის კაცო,

დაგრჩა? - რამე სასაცილო, საქირქილო, საკისკასო!

სარკე არის შენთვის სარკეც, ჭაც, ფანჯარაც, წიგნის თაროც!

ვერ ახერხებ, ლანდისაკენ თვალი რომ არ გააპარო!

მომწონს შენი გემოვნება - სილამაზის დამფასებლის!

გიყვარს დიდი სარკეები სარკიანი დარბაზების! -

ღიმილი რომ ღიმილს ხვდება და თვალები - უცხო თვალებს!

შენგან იძენს შენი ლანდი ნათელს, როგორც მზისგან - მთვარე!

სად გამქრალა ის ღიმილი, უკვე კუშტო, დინჯო, მკაცრო,

შე მსუბუქო, შე ცანცარავ, ღიმილის და სარკის კაცო!

შეგითხელდა ქოჩრის ფუნჯი! თმაში - ოცდაათი ვერცხლი! -

გაგყიდეს და გიღალატეს - მიიბჟუტა ყრმობის ცეცხლი!

ჩაგჩურჩულებს ყურში ჟამი: "უნდა სულაც ჯვარზე გაცო!“

შე მცინარავ, შე ცანცარავ, ღიმილის და სარკის კაცო!