ზვიად გამსახურდია - მწუხრის პეიზაჟი

ვჭვრეტ საღამოს - ნიმბიანს, დანისლულს,

ო, რაგვარად ეუცხოვა ტანი სულს...

შენსკენ მომაქანებს ფიქრის ჩქარი წვა მე,

რარიგ მეუცხოვა საკუთარი გვამი...

ვდუმვარ და არა აქვს ძალა ჩემს სტრიქონებს:

ნისლიან ფიქრებში ქარი თუ მიგონებს...

რარიგ ვეუცხოვე სამყაროს ცივ დენას,

ნექტარი წავიღე დ აშხამიც იმდენი...

რარიგ ვეუცხოვე მიწის გაშლილ მკლავებს,

დასცქერის გოლგოთა გაძარცულ საფლავებს...