ზვიად გამსახურდია - მარტოობა

აქ მარტოობა, როგორც ობობა,

სულს ჩახვევია ბასრი შაშარით.

აქ ჯიუტად სდუმს უსასოობა

და იგესლება ფიქრი აშარი,

აქ მოლოდინი - ავი ჯალათი,

აყოვნებს თითქოს ჰაერში ნაჯახს,

აქ ღამე გზვერავს, ვით მოღალატე

და ვეღარ უძლებ დღის სახეს საჯაყს.

დადინჯებულან თითქოს წამები,

დღე დაორსულდა დუმილით თითქოს,

ცა გაწეწილა განაწამები

და მზე ღრუბლებში სულსაც ძლივს ითბობს.

აქ მოლოდინი, ვით სახრჩობელა

დღეების ყულფით გიჭერს თანდათან,

გმინავს ჰაერი გაანჩხლებული,

როს სუნთქვის წყელვას უკანვე ატან,

ლოდინის გველი გესლს ჩაიგუბებს

და აღარ იცი, შეგანთხევს როდის,

შუქი ჩაუქრა შენს შავ უპეებს

და მოგერია კოშმარი ბოდვის.

თურმე დრო აგებს ლოდინს ხაფანგებრ

და მერმე გაბმულ სულს უალერსებს,

ბედნიერი ხარ, თუ დრო გათანგე,

თუ მის სალესზე სული ალესე.