|
სულ სხვაა ეს ქარი ნოემბრის. უკვე რომ არაფერს მოელის. არ სჯერა ჭორის და მოენის, ის თვითონვეა თავად.
ნიავურ თრთოლვათა ამოთქმა, სადღაა თაყვანი ამონთა, დამთავრდა ქურუმთა ხანა.
გულიდან გონს გადამბარები, მომთვარულ სევდისფერ ფანრებით სიკვდილის აკვანთან მჯდარი.
სადაგი დღეების უფლებით, დაღლილი ნაბრძნობ-ნაუბრებით, ყველა შინაა და გშიშობს.
დაღლილ გულს ფრთებად რომ მოები, მითხარი, რაღატომ მოელტვი კენწეროდ შერჩენილ ფოთოლს?
სულს მარტოობის ზნე უსაგზლე, ნუთუ შენც გიცდება უზანგზე ფეხი, სიკვდილისკენ მარი?
სურვილებს ჩვილივით არწევდი, სამანზე ხელს გადააწვდენდი სულეთის ულურჯეს იებს.
მოდიან, მოჰქრიან უზღვავად. ნუთუ ეს ქარებიც უყვარდათ ზაფხულის აბურდულ ტევრებს.
და ლამის მზის შუბლიც დატორონ, სურთ, რომ სუდარებად დათოვონ, რაც კი უცხოვრიათ ქვეყნად.
ქროლვის ხარაჩოში ამყოფონ, ის ვინც ვერ გაუძლებს არყოფნას, ის ვინც, ქარისაგან იშვა.
გვალვაში ვიშვი და არ გავხმი. ცეცხლი როცა მწვავდა, განვახლდი, სიკვდილს დავასწარი შობა.
ცას გავცქერ, ქარს გავცქერ, გადამფრენს, ვიცი, რომ მეც სიკვდილს გადამდებს - საკუთარ თავზე ძლიერს. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















