მარიამ წიკლაური - სად ქრება...

სად ქრება მერე ყაყაჩოების

მოულეველი სიწითლის ლხენა?

ან სოსანების ნამზერი ცისკრის

იისფერობას რა ძალა ხელავს?

ომის ბუდეებს მიჰგავს ველები.

ცეცხლის აკვნებად გარწევდათ ქარი.

კავკასიონიც ცერად დაგვყურებს,

ადრე არ ჩანდა ასეთი მწყრალი.

გზები, ვენები, არტერიები,

ბაღები - ჩვენი უსისხლო მცველი.

ორი ნაბიჯით გადასარბენი

სიმართლე - ტყვეა სამშობლო ჩვენი!

გაზაფხულები თავს გახსენებენ.

ჰო, შენ არსებობ შენ თავზეც მეტი.

ზეცას გავხედავთ და იმედიან

სიტყვებს ერთმანეთს უჩუმრად ვეტყვით.

რა ადვილია, ყაყაჩოებში

რომ სიხარულის ტყვედ იგრძნო თავი.

როდის იქნება, ამ სიხარულის

აღარ შემრცხვება არცერთი წამით.