მარიამ წიკლაური - სიცოცხლის ცეცხლი

ბედის განგებით

ქართველად შობილს

წერაც ქართული დამყვა - იობის.

ხელმოცარული სიცხადის ნდობით

ამეკვიატა

დარდი გმირობის.

როგორც სითეთრე,

შეურაცხადი,

და სისპეტაკის ურცხვი კიცხება,

ბინდის სავანეს მიბარებულებს

უსინათლო დრო

წინ მიგვიძღვება.

თოვს ზარის ხმით და

ფიფქების ბორაყს

მოგონებები აზანზალაკებს,

სიცოცხლის ცეცხლი

უქრობლად ბოლავს,

მხოლოდ ქურუმი

ირჩევს ზვარაკებს.

მხოლოდ ქურუმი

დაარქმევს სახელს,

ამოიკითხავს ბედის ქარაგმებს.

არ კვდება ღმერთი!

ის ვარსკვლავებზე

ჩვენი სულების

ბაღებს ალაგებს...