მარიამ წიკლაური - სევდის ბილილა

სანათას (მარიამ ხუცურაულს)

ჩემს არაგვს ვგავარ,

ხმიანი, ლაღი.

ჩემს ნისლებს ვგავარ.

თან - ვარ, თან - არა.

ჩემს მთებსაც ვგავარ,

გაზაფხულზე, რომ

გადაიფარებს

მწვანე დაფარნას.

ორთავე სოფლის

ფიქრად მასიტყვე,

სევდის ბილილა

ვიყო, უბრალო.

მზით და ვეშაწყლით

ნაზარდ ბალახში

სიყვარულისთვის

მკრეფდნენ, უფალო.