|
- ვინ ჭამს, აბა, თუ იცით, სულყველაზე ბევრს? ვინ, ვინ სანსლავს ყველაფერს, რაც გარშემო დევს?
ვის აქვს ნეტა ქვეყნად? შებრაწულს რომ შეყლაპავს, შეხვრიპავს და შეხრავს?
კოღოსა თუ ვეშაპს? ვის მუცელში ეტევა ყველაფერი ერთად?
არ ყოფილა ეს, მას ჰქონია თურმე, ვინც გააჩენს ცეცხლს! - ერთ პაწია ღერს! - ჰო, ასანთის ღერს.
ცეცხლი ტყეს და სოფელ-ქალაქს, სუყველაფერს ლუკმად აქცევს, - მაღალ ხეებს? - დაბლა დასცემს.
წიგნებს, ტყეებს, სახლებს, კარვებს, მუცლის ამოყორვა იცის უმაძღარა ცეცხლმა ფიცრით.
წვიმებს, ღრუბლებს, ტბებს და ზღვას. ეს რა მესმის, ციცქნა ღერო, მოდი, სული შეგიბერო!
რომ ვერავინ ჩაყლაპო! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















