მარიამ წიკლაური - დასაწყისი

რადგან არ ვიცით, თუ როგორი იქნება ბოლო,

სჯობს დასაწყისი იქცეს ზეიმად,

დასაწყისი არაფრობისა!

თორემ ბოლოსკენ

მარადისად გიმწუხარებენ ჩემი ფიქრის კვიპაროსები.

ვერც რტოებზე ქარებს შევიბამთ,

ვერც ნატვრის ხის ფერადი ხორკლი დაგვეყრება

ჭრელი გირჩივით.

ვერც ჩემ კოცნებს ჩამოიმარცვლავს

შენი თვალების კრიალოსანი.

ჩვენ ვიქნებით ჭაობებიდან თავაღერილი ევკალიპტები.

ჩვენ სიმაღლეს შეფარებული პაწია ჩიტი როცა ფრთას გაშლის,

გვეგონება გულში გავივლეთ ერთმანეთიო.

ვიქნებით ასე, უდაბნოს ლურჯი აქლემებივით,

სხეულის კუზი რომ აზით სულზე

და იების ლურჯი ნაცარი გვეყრება ნავლად,

როცა თოვლის გულისპირსაც გაგვიქექავენ.