|
ვარსკვლავიანი ფიქრი მაქვს, ნისლივით მწვერვალს ედება. ხან ცას ზემოდან დასცქერის, ხან მიწას ფეხქვეშ ეგება.
გულს ჩემი თეთრი გვირილა. ხან ცრემლის ჩქერებს აჰყვება, ხან იყვავილებს ღიმილად.
ჭექით მომივა კერაზე, რა ცეცხლს შეუნთებს გონებას, რა სიტყვას მომდებს ენაზე.
ცხად-სიზმრით ავსილ უბეებს, ხან მზეს ჩაჰყვება შავეთში, ხან მიმქრალ მთვარეს უფერებს.
ხსოვნის გაუვალ დარანებს. ხან წინ გამასწრებს სიკვდილში, ხან დაბადებას მანანებს.
ქვეყნის კუთხეს და კიდესა, სულ ბოლოს შენთან მომიყვანს, დარდის ცეცხლს წამიკიდებსა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















