ფეხმძიმობა
|
მეფარნევ, მეფარნევ, აანთე ფარანი! ღამეს სიბნელის ფრთა მოჰკვეთო, ეგებ, რომ არსად გაფრინდეს და არ გაიყოლოს ჩემი ნამზეური სიზმრების ნეფე.
დამღალა, მეფარნევ, ფრენამ და სიბნელემ. ვაი თუ, სიყვარულს ტყუილად დავეძებ, ვაი თუ, სიცოცხლეს ტყუილად ვიფერებ.
კისერს მტკენს სიზმრების უტკბესი ყულფი და ბედნიერების ულუფის მონარჩენს ცისკარზე მგალობელ ჩიტუნებს ვუყრი.
უკუნი ღამეა, მარტო ვარ, ხედავ? რომც მოვკვდე, სიზმარიც ვერ იგრძნობს. დილამდე ღამის ანგელოზი ფრთებით გადამხვეტავს
ბრახუნით ვიკლებდი ჩარაზულ სახლებს. მაგრამ ის შენობა, რომელშიც მელოდნენ, არ მდგარა მიწაზე და ვერსად ვნახე.
ქარად მივებარე წვიმიან ქუჩებს, შენ ალბათ ვერცა მცნობ ასე ცრემლით მორთულს, ჭრელი გრიმისა და ნიღბების უჩვევს.
აქ ჩემს შეყვარებულს ვხვდებოდი წინათ, იმ სკამზე თამაშით დაღლილი კაცი ზის, ხსნასავით მოელის მეძავთა წირვას.
დალახვროს ეშმაკმა მომგონი დარდის! ზურგსუკან ცერებზე დამყვება სიკვდილი, ნაბიჯებს აყოლებს გულის რიტმს, მარტივს.
არ მოსჩანს მასშიო მისხალი ხინჯიც! აანთე, მეფარნევ, მახინჯს და ცრემლიანს მიყურონ ნეტარი სიმართლის ჯიბრით.
ალის ფრთაც დამემტვრა, საშინლად მტკივა. მელევა სინათლე და ცეცხლის სისხლი მდის, და ღამის პეპლები ცრემლებად მცვივა.
აანთე, აანთე ეს ბნელი ღამე, ვინ იცის, ჩემსავით სხვებიც დაგეძებენ, სანთლებად საკუთარ სიცოცხლეს წვავენ.
ტკივილი დავმალოთ სულში და გავძლოთ! ღამის მონასტერში უნდა აღვიკვეცოთ, სინათლის ჯვარცმა რომ ქვეყანას ვამცნოთ?!
ჩავქრეთ, ვერ გვიპოვნოს ფარვანა დარდმა? იქნებ ვიმყოფინოთ, რაც გულში გვინთია, და რაც სიყვარულის ცეცხლიდან დარჩა.
ღმერთო, გულების მეფარნევ, მანიშნე, მაცოცხლე ცისკრამდე, სიყვარულს ვისიზმრებ, ცეცხლის ფრთებს ტკივილით ზეცამდე ავიქნევ.
რომ გულის სინათლე არასდროს, არასდროს, არასდროს ჩამიქრეს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მარიამ წიკლაურის პოეზია |
