|
ხშირად ვარდიანი მახსოვს სიოობა, ჩაის ფაბრიკიდან - სუნი კოფეინის. ცხელი ელიობა, უეკლესიობა, გული - სიყვარულით შეშლილი ოფელია.
ბევრი თბილი სიტყვა, როგორც “სუბტროპიკი”, ლამაზად გაკნაჭული გოგო-ბიჭები, უდიეტონი და უაერობიკონი.
შეკრება, ლიტურგია, მარხვა ჰორმონების. ან რას მოვიდოდა იმ ინდურ ფილმებთან "ავატარები" და რბევა ომონებით.
მიყავდი სიყვარულს ხიდისქვეშ ქურუმივით. წერილი მეგობრის და პარმენ ლორია რაღა ბრძენთა ქებით ავსილი ურუქები.
სახელად “ივერია” - ქართული შამპუნი, ხშირად მახსენდება მაგნოლიები და ჰამაკში “პაკრივალა” და წვიმის შხაპუნი.
როგორც ყვავილები - ჩითის საღამურებს. ბებო რუშის ნიკბს რომ მიყაისნაღებდა და ურუსულებდა საბუთებს აქაურებს.
მეზობლის აივანზე ბავშვების სპექტაკლი, მაისის თაფლი და მაყვალზე სიარული, თვალებში ჩარჩენილი დაისის სპეკალი.
რისი “ჩერნობილი”?! ტარო, უნაბები, ღმერთო, რა უბრალო იყო ყველაფერი, როგორც ჭის წყალი და ჭასთან - გულაბები.
რუჯს არ ვიკადრებდით, ვით ქუჩა - მათხოვარს. ყველას საკუთარი სახე ჰქონდა ირგვლივ, ახლა კი, ერთიანად, ლარზე რომ გასწორდა.
რივანოლით რომ ნაკბენს შეიხვევდი. ცხელი ქვეყნებიდან, მერცხლების მაგიერ, უკვე მოფრენილან მდიდარი შეიხები.
წვივზე სხვანაირად გრილად გედებოდა, ან ვინ გაკადრებდა, რომ არ შეეხედა, რისი გეი, ანდა ბალანსი, გენდერული?!
სოფლის ორღობე კი პატარავდებოდა, რა მშვიდად ვცხოვრობდით, არადა ქვეყანაზე რამდენი რამ თურმე, და რა აღარ ხდებოდა?!
გზები ქალაქისკენ ასე რომ მოკლდებოდნენ, რომ ჩვენი ბებიები და ჩვენი ბაბუები, ოდესმე სოფელივით, ჩუმად მოკვდებოდნენ?
თბილი რძის სუნი და თბილი ფურნის პური. ჩაის ვარდები და გულისფეთქვასავით, ზაფხულის დღეები, მშვიდ სულში შებინდული. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















