მარიამ წიკლაური - იყო და არა იყო რა

იყო და არა იყო რა, -

ასე დაიწყო ზღაპარი,

ტყუილზე ბევრად ტყუილი,

მართალზე უფრო მართალი.

ზღაპარი ბებოს ბებიის

ბებიამ ჯიბით ატარა.

თავიდან თურმე ყოფილა

ხორბლის მარცვალზე პატარა.

ზედ მიუკემსავს ბებიას

რაში, წყარო და ფოთოლი,

ვარსკვლავები და ჩიტები,

მზეთუნახავი, ობოლი.

მეფისწული და ფასკუნჯი,

ქორბუდა, მგელი, არწივი,

მშვილდ-ისრიანი დევ-გმირი

და კუდიანი მაცილი.

უკარო ციხე-კოშკები,

ქონგურიანი ქალაქი,

ქოსატყუილა, ვეზირი,

ცხრამთისიქითა ალაგი.

ჰოდა, გაბევრდა ზღაპარი,

ვეღარ იტევდა ჯიბე,

სუყველაფერი შესანსლა

სულარაფერის ჯიბრზე.

შეძვრა სკივრში და წიგნებში,

აავსო ქოხიც, სასახლეც,

ზოგმა წამლისთვის გაახმო, 

ზოგმა გათალა სასახრედ.

მოედო მთა-ბარს, გზა-შარას,

პეტრეს, პავლეს და ივანეს.

ეძებეს, მაგრამ დასაწყისს

მერე ვეღარსად მიაგნეს.

დასასრულს ნელა ახვევდნენ

ფთილად, კოჭად და გორგალად.

ვინ - ფარდაგს ქსოვდა,

ვინ - კაბას,

ვინ - ქვაბის ძირი მოკალა.

განი თხამ შემოაჭამა,

სიგრძე - დევების ვირმა,

რაც დარჩა - ცხადმა შესანსლა,

რაც არა - შესვა ძილმა.

ბებოს ბებიის ბებიამ

ვეღარაფერი იღონა,

ჯიბეში ჩარჩა ნამცეცი -

იყო და არა იყო რა.