გრიგოლ აბაშიძე - პირველს, დაუვიწყარს

ისევ მარტო დავდივარ

შენი სხივის მნატვრელად,

ერთი მქონდა ნათელი,

ისიც ბნელმა გათელა,

ახლა უსინათლო ვარ,

ჩემო ციცინათელა.

დანგრეულს და დაქცეულს

ისე მებღაუჭები,

ვით ბაგრატის ჩუქურთმებს

ფრთაჭრელი ფასკუნჯები....

გიცქერ, გიცქერ გაქელილს

და ტკივილით ვმუნჯდები!