აკაკი წერეთელი - სამი დრო

ჭაბუკობის დროს, როდესაც

სიცოცხლე გრძნობით დნებოდა,

ფერადი ჭრელი ქვეყანა

ვარდისფრად მეჩვენებოდა.

სიკვდილიც ტკბილი მეგონა,

საძრახსა არვის ვძრახავდი;

დიდს და პატარას სულ ერთად

ანგელოზებად ვსახავდი.

აღარ დგებოდა ბუდეში,

ფრთებ-შემოსხმული გარს, გული;

შიგ ია-ვარდი ჰყვაოდა

და ჭიკჭიკობდა ბულბული.

რომ დავვაჟკაცდი მესტუმრა,

"თვალ-დიდა" გამოცდილება

და მოწონებულ ქვეყანას,

მევე შევნიშნე ცვლილება:

ვარდი ერთი თვით იშლება!..

თერთმეტით - მარტო ეკალი

და კაცის ანგელოზობაც

აღარ გამოდგა მართალი!

გული დააჭკნა საგულეს,

კარს მოიქაფა ნაღველი!..

ბულბულიც ყორნად გადიქცა

ჭრომახი ქვეყნის მნახველი.

ხანში რომ შეველ, ქვეყანას

გულგრილად ვავლებ მე თვალსა,

ვარდს აღარ ვაქებ - ვადიდებ

და აღარც ვწყევლი ეკალსა.

ორივე ერთ ხეს აბია!..

ძირი ორივეს ერთია!..

მათი გამრჩევი, მსაჯული

თვით შემოქმედი - ღმერთია.