აკაკი წერეთელი - ცხოვრება

ეს ცხოვრება ისე ვიცი,

როგორც ჩემი ხუთი თითი;

ბევრი ვნახე საგულისხმო -

სიავ-კარგის მაგალითი.

სისხლხორცობაც, მეგობრობაც,

სიყვარულიც ტუილია,

თუ შეძლება მას სარჩულად

და არშიად არ ავლია!..

რისი თავი?! რისი გული?!

რასი ჭკუა?! რასი გრძნობა?!

ეს სულ სიტყვის მასალაა,

მითქმა-მოთქმა და უბნობა!

კუჭი გრძნობს და კუჭი ჰფიქრობს,

ჭახრაკია ქვეყნიური!

კუჭზე არის გამობმული

ქვეყნის თვალი, ქვეყნის ყური!..

ჯიბე არის მეკავშირე

ერთობის და მეგობრობის,

იგივეა გზა და ხიდი

სიყვარულის და ცოლ-ქმობის!..

ხალხი მიდის ძაღლის კვალზე:

თუ ასვი და თუ აჭამე,

კუდის ქნევით გიწუწკუნებს

და შენთვის ჰყეფს დღე და ღამე!..

თუ ვერა და - მის სამსხვერპლოდ

გინდა დადნე, ვით სანთელი,

ყურადღებას არ მოგაქცევს,

თანა-გრძნობას ნუ მოელი!..

თვით იესო მაცხოვარმა

ქვეყნად რა არ ჩაიდინა?

კიდით-კიდე სასწაული

მიაფინა, მოაფინა:

ხალხს ჰკურნავდა, მკვდარს აღდგენდა,

ზღვა და ხმელი დაიმონა,

მაგრამ ბრმა და ყრუ ქვეყანა,

ვერაფრით ვერ შეაგონა!

ვერც ძალით, ვერც სასწაულით

ვერაფერი ვერ გააწყო,

სანამ ერთხელ უდაბნოში

მშიერები არ გააძღო!...

მაშინ კი თქვეს: "მესიაა!"

ახრიალდენ ყველა ერთად;

დაიჯერეს სასწაული

და იწამეს ღმერთი ღმერთად!..