|
ნუ შეგშურდებათ თვრამეტი წელი, თუკი გეწვიათ უცებ შუადღე. თქვენს სიბერემდეც მზერაა მწველი, კარს სიყვარული ისევ თუ აღებს.
მძლავრად ისუნთქონ ჰაერი სუფთა და უცოდველი სიყვარულისთვის ჩამოარიგონ კოცნები მუქთა.
ღიმილის ნაცვლად მხოლოდ ხარხარი, თორემ ვისთვისაც ზამთარი მოვა, ჩასაფრებული ურცხვად აქ არი.
შენც ხომ ხვდებოდი ასე განთიადს... მზე, მათი ხიბლით გაბრწყინებული, თავისუფლების ჰიმნად ანთია. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















