|
ჩვენ ვგავდით ფოთლებს, რომლებსაც ქარი დააქროლებდა თავის ნებაზე, რომლებსაც გრძელი და ცივი ქარი დააქროლებდა თავის ნებაზე.
და ერთმანეთში ჩახლართულები, ვერ გვეწეოდნენ და მოგვწიოდნენ სველი ტოტები და მავთულები.
მივქროდით, როგორც თეთრი ღმერთები. თუმცა არავის არ სწამდა მაშინ ჩვენი ფიქრები და იმედები.
ქვაფენილებზე და გამვლელებზე, გადაყრუებულ სახურავებზე ქვაფენილებზე და გამვლელებზე...
ამოდიოდა ყვითელი მთვარე და ჩვენც გავრბოდით, რომ უსასრულოდ გვეცქირა, როგორ ბრწყინავდა მტკვარი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















