თამაზ ჭილაძე - ჩემი თვალები გვანან ბუდეებს...

ჩემი თვალები გვანან ბუდეებს,

სადაც ჩიტები აღარ ბუდობენ.

ვგრძნობდი შენს წასვლას გადაუდებელს,

ვგრძნობდი შენს ცქერას ცივს და უნდობელს.

იქნებ ავყევით გულს ნაადრევად,

იქნებ გვაცდუნა ცეცხლმა ბრიალამ,

ან იქნებ, როგორც სარკის ნამტვრევმა,

ვერ დაგიტია სულმა მთლიანად?

ზღვას გაგახსენებს ხანდახან კენჭიც,

მე სამახსოვროდ მრჩება რამდენი -

ეს უცნაური ტკივილი მკერდში

და სარკეებში შენი ლანდები.

და გხედავ ახლა, გხედავ მკაფიოდ:

შუბლით ეკრობი გაყინულ მინას,

მოგდევს ტყეები გაუკაფავი

და წინ სადგურის სინათლე ბრწყინავს.

და ფიქრში გზების ფერი ტრიალებს,

ფერი წითელი, მწვანე, ყვითელი,

ფრიალებს შენი კაბა, ფრიალებს

და გამყოლები კართან ყვინთავენ.

თითქოს სიყვარულს ვერ მოვერიეთ,

ვერ მოვუძებნეთ ჩვენს სულში ბინა

და ასე გზაზე დავრჩით ორივე,

შუბლმიბჯენილნი გათოშილ მინას.