|
წმინდაო ნინო! როცა თენდება და ცა ირთვება შვინდისფერ ისლით - შენი სიონი გამახსენდება, მოვდივარ შენთან სიდარბაისლით.
და უმღერს: “ერთადდავიმარხებით!” მეც მოვქრი შენსკენ და ფილაქანებს ვნესტავ მონადენ ცრემლის არხებით.
არ დავამდაბლო, არ დავაკნინო; მსურს მაგ ძველ ლოცვებს ახალ სიტყვებით კვლავ შენ გიმღერდე, წმინდაო ნინო!
ვაზის ჯვრით ხელში ერს მოევლინე - მოგვეცი რწმენა ღვთივ-მშვენიერი და კერპთ-ბომონი დაგვაწყევლინე.
მსურს გიძღვნა მგოსნის შარავანდედი: ჰა, ვეამბორე ვაზის ჯვრის წნელსა, ჰა, წამოვანთე შენს წინ კანდელი,
არ დავამდაბლო, არ დავაკნინო: მსურს მაგ ძველ ლოცვებს ახალ სიტყვებით კვლავ შენ გიმღერდე, წმინდაო ნინო! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















