იოსებ გრიშაშვილი - წმინდაო ნინო!

წმინდაო ნინო! როცა თენდება

და ცა ირთვება შვინდისფერ ისლით - 

შენი სიონი გამახსენდება, 

მოვდივარ შენთან სიდარბაისლით.

და, როგორც ქარი ვარდს მიაქანებს

და უმღერს: “ერთადდავიმარხებით!”

მეც მოვქრი შენსკენ და ფილაქანებს

ვნესტავ მონადენ ცრემლის არხებით.

და მსურს ეს გრძნობა ორმაგ ეჭვებით

არ დავამდაბლო, არ დავაკნინო; 

მსურს მაგ ძველ ლოცვებს ახალ სიტყვებით

კვლავ შენ გიმღერდე, წმინდაო ნინო!

შენ განანათლე ძველი ივერი, 

ვაზის ჯვრით ხელში ერს მოევლინე - 

მოგვეცი რწმენა ღვთივ-მშვენიერი

და კერპთ-ბომონი დაგვაწყევლინე.

ო, მწამხარ! მწამხარ! და შენ, უხრწნელსა

მსურს გიძღვნა მგოსნის შარავანდედი: 

ჰა, ვეამბორე ვაზის ჯვრის წნელსა, 

ჰა, წამოვანთე შენს წინ კანდელი,

და მსურს ეს გრძნობა ორმაგ ეჭვებით

არ დავამდაბლო, არ დავაკნინო: 

მსურს მაგ ძველ ლოცვებს ახალ სიტყვებით

კვლავ შენ გიმღერდე, წმინდაო ნინო!