|
ჰკვნესს გული, ძმანო, ხსოვნად კმანო, მომხსენე ვების, არს ცრემლით მგონე შენაღონე თქვენთანა შვების. თქვენნი ვერ მჭვრეტნი დასაშრეტნი ბინდებინ თვალნი, გონებით ნახით, მაცთურთ მახით გხედავსთ ტყვედ ვნების.
ნუ თუ კვლავ ღმერთმან გკურნოსთ ერთმან ყოვლთ მძლემან რგების! მე ამას ვჰსტირი განაწირი, ვაჰ თუ ვესწრა ვერ!.. თვარაღა ჟამი, გულთ მაამი, კვლავცა იქნების.
რომ ფასი მოყვასს სიშორის ჟამს მრჩობლად ედების. ვაი, რა დრომან დაუდგრომმან მაშორა მოყვასთ, თვარა არც გზობით, არცა პყრობით გული არ ჰსლბების.
გახსოვდესთ მწარი მოჩივარი საწუთოს რების! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















