არტურ რემბო - ტილების დამხილველნი

პატარას შუბლი, დაფარული წითურ ლაქებით,

მინდობილია ბუნდოვანი სიზმრების წყებას.

თხელი თითებით და ვერცხლისფერ ფრჩხილთა კვესებით

ორი ლამაზი და მოდის და საწოლთან დგება.

ბავშვს სვამენ ღია ფანჯარასთან. სინათლით სავსე

ლურჯი ჰაერი თეთრ ყვავილებს ელაციცება.

გრილი ცვარ-ნამი ეფინება აჩეჩილ თმაზე -

იქ დაცოცავენ მისი დების ჯადო-თითები.

ის უსმენს დების სუნთქვის ხმაში ფრთხილ და ჩუმ ჰანგებს,

რომელთაც ახლავს მინდვრის თაფლის ნაზი სურნელი,

ზოგჯერ რომ წყდება, იმ დროს ნერწყვი ადგება ბაგეს

გემოს შეგრძნების ან უბრალოდ, კოცნის სურვილით.

ესმის წამწამთა ფახულის ხმაც ამ სურნელოვან

სიჩუმეში; და გრძნობს ელექტრულ თითებს მცოცავებს.

ატკაცუნებენ ნება-ნება იქ დაუნდობლად

და დედოფალთა ფრჩხილებით მის ტილებს ხოცავენ.

ბავშვს მოერია მათრობელა სიზანტის ბანგი,

და ჰარმონიკის ნაზი ოხვრით ბრაზიც განიმქვრა.

დუნე ალერსი და პატარა გრძნობს, უნდა, მაგრამ

იკავებს ტირილს, რომ როგორმე გულში ჩაიკლას.