|
ფუ! იმ მოედანს, სადაცა ვირები ბედაურობენ! შაბაშ, იმ ერსა, რომელსაც უღირსნი მეთაურობენ!!
ვეღარ სჭრის ჭკუა-გონება, და ყოველგვარი ღირსება, ვერცხლითა აიწონება!!
ზიზღითა თავზე აფურთხებს!.. მონა კი სამაგიეროდ ფეხებს ულოკავს!.. აკურთხებს.
სიკვდილი სანატრელია!.. მაგრამ უძებრად შურისა ვაი, რომ ისიც ძნელია. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















