|
რუხი კედლები, ხავსიანი თლილ ქვის ტრაბელი, ხის ჩარჩოებში უმძიმთ ტანი მტვერიან ხატებს აღარ იხარებს დიდი ვერხვი გადანაბელი. ძველი საყდარი დანგრეული უყვართ შავ კატებს.
და სამრეკლოზე ჭოტი სუნთქვას ოდნავ აქშინებს. სასაფლაოზე ოცნებობენ ღამე ყვავები, - მძლავრი შრიალი მათი ფრთების მგზავრებს აშინებს.
და თითქოს შველით, ვით მოფურჩხულს ლოცვა, ზერანი; ღმერთს ავედრებენ ნათესავებს და მისიანებს. წმინდა გიორგის თურმე აქ ყავს ხშირად მერანი.
მაგრამ ყვავები პატრონობენ აღსავლის კარებს, მათი თვალები მკვეთრი არის, როგორც სახნისი. ატირებს ქარი ბნელ ღამეში გატეხილ ზარებს.
საკმევლის კვამლი ვეღარ ახრჩობს ცოდვილ ამურებს, დავიწყებული სახელები ტირის ლოდებზე. კეთროვან ვირის საზარი ხმა აფრთხობს ღამურებს.
ბრმა მათხოვრები უიმედოდ ფიქრობენ დარზე, სახლებზე კვამლი, დახურული ფანჯრები, კარი, სხედან ყვავები მოწყენილი საფლავის ჯვარზე.
მძიმე წუთების უფერულად განმეორება, მოუსვენრობა, ხასიათის შეცვლა მარტივით - მტანჯავს და უხმოდ მაკანკალებს ავი ზმორება.
ახ! თითქოს უნდათ, რომ დამღუპონ ფიქრში ტრიალით. როცა ღამდება და ოთახში მარტო ვარ, ობლად - სასაფლაოდან მაშინებენ ფრთების შრიალით. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















