ფედერიკო გარსია ლორკა - აქვითინებას იწყებს გიტარა...

აქვითინებას იწყებს გიტარა, 

ცაზე იმსხვრევა თენება დილის.

აქვითინებას იწყებს გიტარა,

არ დადუმდება, ვერ შეწყვეტს ტირილს.

არ შეუძლია, ვერ შეწყვეტს ტირილს.

მონოტონურად, წყალივით ტირის

და თოვლიანი ქარივით ტირის.

არ შეუძლია, ვერ შეწყვეტს ტირილს,

ისე მისტირის შორეულ საგნებს,

როგორც უდაბნოს მცხუნვარე ქვიშა

სთხოვს კამელიებს ცივ სისპეტაკეს.

მისტირის მიზანს აცდენილ ისარს,

საღამოს - არგათენებულ დილით,

ტოტს შერჩენილი მკვდარი ჩიტისთვის

მწუხარედ ტირის... ოჰ, გიტარა, 

გულში დაჭრილო ხუთი მახვილით!