მანანა ჩიტიშვილი - ვერ გაგემხილე

არც ბაღი მქონდა ვარდისა,

არც ყანა - ნადით სამკალი,

რა მრჯიდა, ასე უღმერთოდ

რა თავი შემოგაკალი.

როდიღა მახსოვს ედემი,

სურნელი შროშნის მინდორთა,

მე არც ის გველი მინახავს,

არც რადმე ვაშლი მინდოდა.

და თუმც არასდროს გაჩვენე

სახე ცრემლებით ნალტობი,

იცი, რა ხნიდან მიყვარდი,

იცი, რა დროდან გნატრობდი.

სურვილით ჩამოვკიოდი

ქარით გაპობილ ნაპრალებს,

ვერ გაგემხილე, ყოველი

გველს და ვაშლს გადავაბრალე.

ნეტავ რა ბედი დამწერეს,

გამთალეს ვისი ნეკნიდან,

ჩემი დაშლილი დალალი

ვის მკლავზე გადმოეკიდა.

მერე კი ზეცას შევტირე

ცრემლით დალორთხილ სახეთი,

მსურდა და... ვერ დაგარჩინე,

არ გინდოდა და... წახვედი.

არც ბაღი მქონდა ვარდისა,

არც ყანა - ნადით სამკალი,

რა მრჯიდა, ასე უღმერთოდ

თავი რად შემოგაკალი.