მორის ფოცხიშვილი - კოსმიური უღლება

სიცოცხლის ხე ისევ ისხვლება,

ბედს უნდა, ერთმანეთს გაგვყაროს, -

მე ვხმები,

შენ ხმები,

ის ხმება

და მაინც ყვავილობს სამყარო.

ხმელი ტოტებივით ვიმსხვრევით,

ვიწვით და ღუღუნებს კერია, -

მე ვმღერი,

შენ მღერი,

ის მღერის...

თურმე ნაკვერჩხლები მღერიან.

მღერიან... სიმღერით მკვიდრდება

სული და ვიშუშებთ იარებს, -

მქუხარე მსოფლიო მშვიდდება.

და მაინც მსოფლიო ღრიალებს

და მყარი ოცნების ქვიტკირი

ირღვევა... დუღაბი მწირია...

მე ვტირი,

შენ ტირი,

ის ტირის...

თურმე ტრომბონები ტირიან.

ცივდება ვულკანურ ნოტების

ლავა და... მაესტრო ისჯება...

ფესვებით, ტოტებით, ყლორტებით

მე ვრჩები,

შენ რჩები,

ის რჩება...

და როგორც მშიერი ობობა,

ცა იცდის... დიდია ცის ძალა, -

ვიღაცა იცდიდეს ოღონდაც,

მე წავალ,

შენ წახვალ,

ის წავა!

ჩვენ წავალთ... ვარსკვლავებს გავცდებით,

თუმც წასვლა ძალიან ძნელია, -

მე მელის,

შენ გელის,

მას ელის