ოთარ ჭელიძე - დარ-ავდრის გრადაცია

დაენარცხა ველს შხაპუნით - 

წვიმა ჩერეხ-დელგმად იქცა,

უზარმაზარ ვეშაპივით

გაიზმორა დედამიწა.

დაუბერა ღრუბლებს ქარმა

გააშველა მორკინალნი,

შესძრა შუქმა უეცარმა

სასაფლაო ხორკლიანი.

გადიქროლა ქარიშხალმა

ზეაიჭრა ზარბღავილით,

ცა დაირღვა, დაიშალა

დაბლანდული საბანივით.

ამოენთო ცხრათვალა მზე

წარღვნისებრი შეწყდა ღვარი

და მგონია - ამ ტრამალზე

არც ყოფილ ჯერ ავდარი.

და მაღიმებს რა გულღიად

დარ-ავადარის გრადაცია

თითქოს არვინ დამღუპვია,

თითქოს არვინ გარდამცვლია.