ოთარ ჭელიძე - იმ ღამის მერე

ვინ მახსენებს ტევრებს,

ფშანებს, სავარგულებს? -

ჰო, იმ ღამის მერე

კარს ვინ აკაკუნებს?..

მეზმანება, რომ შენ

და ბავშვობას ცერცეტს

თოვლის გუნდებს გიშენთ,

ვერ გახვედრებთ ვერცერთს.

ბევრჯერ გამოვაღე

ძილგამტყდარმა კარი,

შინ შემოჭრილ ღამეს

ხელი ბევრჯერ ვკარი.

მძინავს, ძილშიც მივდევ

დღეებს დაკარგულებს,

მაგრამ კარზე ისევ

ვიღაც აკაკუნებს.

თავი მღვრიე სიზმრებს

მშვიდად ურიგდება,

სულს ნათელი მივსებს,

განა შურისგება.

თუ სიცოცხლე ორჯერ,

დავაპირეთ ორმა

იმ წერილებს რომ გწერ -

სამაგიეროა...

მძინავს, ძილშიც მივდევ

დღეებს დაკარგულებს,

მაგრამ კარზე ისევ

ვიღაც აკაკუნებს.