მანანა ფრუიძე - წვიმა...

ღამე ამუქებს უზარმაზარ ფანჯრებს და მცივა,

თბილ სიმყუდროვეს ეძებს ჩემი დამზრალი სული,

ძირს,  ქვაფენილზე ხელჯოხივით ბაკუნობს წვიმა,

იოკებს სურვილს...

გაჟღენთილია ეს ქალაქი, როგორც ყოველთვის,

შავი ღრუბლების სიმძიმეში ეშვება თითქოს,

ყურს აღარ უგდებს მოლაყბეთა მიეთ-მოეთებს,

სიმშვიდეს ითხოვს...

და მე გავდივარ შუაღამით წვიმის ხმაურზე

და ფეხშიშველი, სიგიჟემდე! სიძულვილამდე!

ბრბოდ შეკრებილი ხამი ხალხის აურზაურზე

ვცეკვავ დილამდე...