ვახტანგ ჯავახაძე - ძველი წერილები

გულში იზრდება უკვდავ ვენახად,

სულში ანთია უქრობ სანთლებად, -

მე ძველ წერილებს არ ვხევ - ვინახავ,

გამახსენდება - გამიხარდება.

დამძიმებული, წყნარი ხელები,

დანატრულები უღრუბლო ამინდს,

ასეთ წერილებს გაიხსენებენ

და დაეძებენ წვიმიან ღამით…

ზოგჯერ კი ხევენ, - როცა ნისლიან

ფიქრებში ეჭვი მოიკალათებს,

ან როცა ბინას გამოიცვლიან

და იყიდიან ახალ კარადებს.

მე სტრიქონების შუქმა დამინდო,

როცა დავკარგე კვალი კინაღამ,

სწორედ ამიტომ, სწორედ ამიტომ

მე ძველ წერილებს არ ვხევ - ვინახავ…

მძიმე წუთებში - დარბაისელი

პესიმისტები დღიურებს ხევენ,

მე კი გავივლი და გავიხსენებ

წერილებს - როგორც გამოწვდილ ხელებს.