ტარიელ ხარხელაური - გაივლიან წლები...

გაივლიან წლები, მომაქცევენ ნაცრად,

ჩაივლიან წყლები, დასტოვებენ არცრას,

შენ ცისფერი ხდები, ქალბატონო გვანცა...

როცა დაჰქალდები, თვალს აუმღვრევ კაცებს,

ვიცი, ნაცად გზებით ვინმე მოგიტაცებს -

თუ, განგებამ იცის, ჩვენ ვტყუვდებით ხშირად...

ოღონდ სხვათა სისხლს არ შეერიო, შვილო,

ოღონდ საქართველოს ექეც დედაბურჯად.

იმედიღა გვათბობს, მერე ბევრსა ვნანობთ,

ვახ, თუ ისევ დავთმოთ სიმტკიცისა გამო,

გამრავლება გვმართებს არა

მარცვალ-მარცვალ,

გამრავლება გვმართებს, თორემ

წაგვართმევენ ამ მთებს

ქალბატონო გვანცა.