|
გაივლიან წლები, მომაქცევენ ნაცრად, ჩაივლიან წყლები, დასტოვებენ არცრას, შენ ცისფერი ხდები, ქალბატონო გვანცა... როცა დაჰქალდები, თვალს აუმღვრევ კაცებს, ვიცი, ნაცად გზებით ვინმე მოგიტაცებს - თუ, განგებამ იცის, ჩვენ ვტყუვდებით ხშირად... ოღონდ სხვათა სისხლს არ შეერიო, შვილო, ოღონდ საქართველოს ექეც დედაბურჯად. იმედიღა გვათბობს, მერე ბევრსა ვნანობთ, ვახ, თუ ისევ დავთმოთ სიმტკიცისა გამო, გამრავლება გვმართებს არა მარცვალ-მარცვალ, გამრავლება გვმართებს, თორემ წაგვართმევენ ამ მთებს ქალბატონო გვანცა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















