ტარიელ ხარხელაური - თქვენი ქალაქი უცხოა ჩემთვის...

თქვენი ქალაქი უცხოა ჩემთვის,

დღეს ჩემი მზერა შეაშრა მყინვარს,

ვარ ჩაბნეული ნისლივით მთებში

და დანისლული არხოტი მტკივა.

დღეს ჯავრი ჩემი არხოტის მფლეთავს,

ვღეჭავ ღრუბლებს და საფლავებს

ვუმცვრევ,

მტკივა შატილზე დახრილი ზეცა

და მუხლებამდე ჩაშლილი მუცო.

სულში ლანდივით შემოდის მთვარე,

შემაჟრჟოლებს და შემაკანკალებს,

ვარ ქარაფებში მბორგავი ქარი,

ანატორელთა სევდას ვატარებ.

ცოცხლობს ეჭვი და ნიადაგ მკორტნის,

ჯავრო, დღეს აღარ უნდა მეგლოვე,

მზის ანაბარა დამრჩა არდოტი -

მზის სწორფერი და თანამედროვე.

უარვყოფ დროს და ვამბობ სამდურავს,

თრთოლვას მამჩნევს და გული მიწყრება,

სამშობლო ჩემთვის, სადაც ცა ბრუნავს -

იმ ჩამოღლილი მთებით იწყება

და ზოგჯერ მაინც ვმასპინძლობ

მთვარეს,

რომ ღამეები ვათენო თეთრად,

ო, ღმერთმა ნუ ქნას, ამ ლამაზ მხარეს

ნახევსურალი ოდესმე ერქვას.

ვგმინავ და მბინდავს კლდეების ოხვრა

და სისხლი სჟონავს სხეულს აბზარულს,

ვაითუ, მექცეს მამული ოხრად -

ან მხოლო უცხო თესლთა სამგზავროდ.