ვახტანგ ჯავახაძე - კინაღამ

მაგონდება კაკაბეთის მთვარიანი ღამეები,

მთების ლურჯი კამარა და ამნაირი რამეები,

სამახსოვრო წუთები და წამები და წამეები,

ღვინით სავსე თასები და ჯამები და ჯამეები,

წყნარზე წყნარი ოქტავები, გამები და გამეები,

მოციმციმე ბეჭდები და მოკამკამე კამეები,

მოცეკვავე მამები და დამები და დამეები, –

და მე უნდა დავივიწყო ჩემი სითამამეები:

დაწყვილებულ ორეულებს ვერ გავემესამეები,

მაგრამ უმალ გამიბევრდნენ ჩემი მარიამეები

და მალულა მრავლობითებს ვემაშასადამეები

(მაპატიეთ მთვარიანი ღამის კინაღამეები!)