მანანა ფრუიძე - ჩემს საამებლად...

ჩემს საამებლად ზოგჯერ ერთი ყვავილიც კმარა,

ქალი რა არის, აკოცებ და გონიდან წაშლი,

გაყინულ მკერდზე ედელვაისს იხუტებს შხარა

და ბებერ ბუხარს ეფიცხება ბებერი მახვში.

ფეხქვეშ იშლება აზელილი მიწასთან თოვლი,

ჩაიკარგები, თუ გავარდა ერთი ჩქამი, და...

ვაჟკაცობაში ეჯიბრება შვიდიოდ კომლი,

ედელვაისი მომიტანონ უნდა შხარიდან.

მე კი შენს თვალებს, ცხოვრებისგან გადაღლილ თვალებს,

რა უნდა მომცენ, ქვეყნად რომელ ყვავილში გავცვლი,

გადუღეღია გულისპირი სვანეთის ღამეს

და მერე მთვარე დაუხლია ვნებისგან დაცლილს.