|
მოდი, "ბრმობანა" ვითამაშოთ, როგორც ბავშვებმა, ვითომ ვერ მხედავ, ვერც მე ვარჩევ ნაკვთებს სანუკვარს, ხელი ჩამჭიდე, არ გაბედო არსად გაშვება. მითხარ "სიცოცხლეს მირჩევნიხარ, ჩემო ნანუკა!"
და მშიერი ხარ სიყვარულის ჩემის გარეშე და რომ ერთი ვარ სამყაროში, მილიონ ქალთა და რომ პირთამდე აგავსე და გზნებით გაგლეშე,
|
| პოეზიის გვერდი • • • |
















